Baaldag in Shibuya & fundag in Akihabara!

Baaldag? Jep, gisteren was beetje een baaldag haha. We waren allebei moe van de hele week overal lang lopen en het vroege opstaan voor Disneyland. En het was natuurlijk een lange dag geweest en uitslapen lukt steeds niet zo goed. Plus Jolanda haar voet lag open dus lopen was niet handig, het was buiten super heet (natuurlijk, na die koude regendag in Disneyland), en heel druk in Harajuku onderweg naar het station.

Lichtpuntje van de dag was wel onze heeeeeerlijke lunch in Shibuya, dit overheerlijke heilige yoghurtje met fruit, smoothie (waarvan we dachten dat het chocola was, maar het bleek overheerlijke smoothie te zijn), en nootjes. We waren ook de rest van het warenhuis waarin we het yoghurtje kochten doorgelopen wat erg leuk en interesting was. Ze hadden allerlei shop-in-shop dingen voor eten, en het zag er allemaal erg chique uit. We mochten van alles proeven, en ik heb uiteindelijk ook een Dango-stokje gekocht om later op te eten.

We wilden uitpluizen waar onze school nou precies lag, en dat viel ook een beetje tegen. Het was best ver lopen en we hebben een paar keer de weg moeten vragen. Het is ook best een lange weg omhoog lopen, dus dat viel ook vies tegen in de hitte. Toen we eenmaal de Jissen campus in Shibuya gespot hadden liepen we weer helemaal terug naar het station, en namen de trein terug naar Harajuku.

En onderweg ben ik ook nog eens mijn Dango kwijtgeraakt! Toen was ik al helemaal chagrijnig. Ik kwam er ook zo laat achter dat het zakje weg was, waar zat ik met mijn hoooofd. In Harajuku gingen we weer een Convenience Store in, en daar heb ik uiteindelijk nieuwe Dango gehaald (waarschijnlijk niet zo lekker en vers als die andere maar goed genoeg), en een nieuwe zak Caramel Corns om mijn dag op te fleuren.

Dat hielp! Thuis lekker chill een aflevering van mijn drama gekeken, en tegen eind van de middag begin van de avond waren we weer opgefleurd en gingen we op weg voor avondeten.

Vandaag hadden we met Tim afgesproken, alweer in Shibuya, bij het Hachiko standbeeld. We kwamen iets later aan dan de afgesproken tijd, maar geen Tim. We hebben ongeveer een half uurtje gewacht en zijn daarna naar Starbucks gegaan voor wat drinken en poging om op internet te komen zodat we in contact konden proberen te komen met Tim. Dit faalde want voor wifi in Starbucks moest je registreren, en hiervoor had je internet nodig want je moest een confirmation e-mail openen. Great!

We hadden nog steeds geen internet connectie gehad en ik wilde het heel graag, want ik begon overal aan te twijfelen. Of Tim en ik miscommunicatie hadden gehad, of dat hij toch nog onderweg zou zijn, ik wilde het zeker weten. Uiteindelijk kreeg ik de geweldige ingeving om naar het hotel te gaan waar we met Maxime hadden geslapen, want daar wisten we het wifi wachtwoord nog van! Onderweg toch nog maar de Disney winkel ingelopen, ook al hadden we gisteren al genoeg Disney gezien haha. Ik heb daar een heel schattig hangertje van Winnie de Poeh gehaald!

Toen we in het hotel waren keek ik gauw op Facebook en ja hoor, Tim had in de file gestaan met zijn bussie en was (zo ongeveer 2 uur later dan afgesproken) eindelijk bij Hachiko aangekomen. Wij dus weer terug naar het station, opgelucht dat we niet de trein hadden genomen naar Roppongi of Shinjuku wat we wel overwogen hadden.

Dus eindelijk Tim ontmoet, en toen zijn we de winkelstraten ingelopen om te zoeken naar een leuke Game Hall om ons te vermaken. Onderweg nog lunch gehaald bij een Convenience Store en die ergens in een portiek opgegeten hihi. Uiteindelijk bleek de enige Game Hall in Shibuya dicht te zijn. Toen kwam het spontane voorstel van Tim en van het een kwam het ander, en we zaten in de trein naar... Akihabara! Deze wijk staat bekend om elektronica en Anime!

In de trein hadden we nog een minder prettige ervaring. Er zat een man op de grond die duidelijk dronken was en hij leek half te slapen. Toen de trein ergens stopte waggelde hij plotseling naar buiten en legde een flink brokje. Rode kots helemaal over de grond, ik wilde niet kijken maar WAAROM KEEK IK. Ik zag alles, de kots en de kokhalsbewegingen en al. Gelukkig was het niet in de trein gebeurd, maar dit was ook echt ranzig. Natuurlijk duurde het ook ineens verdacht lang voordat de treindeuren weer dichtgingen maar ik denk dat dat alleen maar zo leek haha. Jolanda en ik zijn daarna nog een tijdje misselijk geweest, ieeel. 

Hier hebben we ons flink vermaakt met rondkijken en foto's maken als opgewonden toeristen. Want... Anime! Cuteness everywhere! We vonden uiteindelijk de verlangde grijphaken, en ik wilde het graag proberen. Poging 1, 100 yen, het mislukte. Dat was ook omdat ik erg faalde en de werking van grijphaken vergeten was. Nog een keer dan, poging 2, alweer 100 yen, fail. Maar het beertje lag al wel vlak bij de rand. Al twijfelend en aangemoedigd door Jolanda en Tim gooide ik er toch nog een 100 yen in voor poging 3, want 3x scheepsrecht! EN IK HAD HEMMMM, VICTORY. Welcome to the family, grote vriend.

We hebben ons best een tijd vermaakt met gewoon de straat af lopen en alles bewonderen. Een paar winkels in geweest, maar het was natuurlijk erg druk zo op een Zaterdag, en Jolanda en ik komen hier zeeeeker volgende week terug om alle winkels uit te pluizen. Onderweg nog veel gelachen om grappige Japanners en om domme typo's.

Oh en om deze Kirby, hahahahaha. Jullie zullen begrijpen waarom.

Eigenlijk wilden we bij de Kaiten Sushi (lopende band Sushi restaurant) gaan eten, maar die waren daar duur en druk, dus dat ging niet echt. Uiteindelijk zijn we teruggelopen naar een restaurantje dat we tijdens het lopen al hadden gespot. Een Tempura restaurant, waar ze van allerlei heerlijk gefrituurd eten serveren met rijst. 

Hier hebben we lekker gegeten en werden we nog aangesproken door een random Japanner die naast ons zat. Hij hoorde ons inheemse gebabbel en vroeg waar we vandaan kwamen. Ik antwoordde dat we uit Nederland kwamen, waarop hij weer doorging. Later bleek dat hij dacht dat ik Japans was en Jolanda en Tim rond aan het leiden was. Dat ik zelfs na een korte conversatie voor Japans word aangezien! Hij zei ook dat hij dacht dat ik Japans van oorsprong was omdat ik veel leek op iemand die hij kende. 

De man wilde foto's maken van ons, en met ons, en hij hield me maar bezig wat resulteerde in beetje awkwardness en lauw voedsel. Uiteindelijk ging hij gelukkig zelf eten en kon ik vlug mijn heerlijke Tempura naar binnen werken. 

Na het eten hebben we weer de trein teruggenomen en afscheid genomen van Tim. En nu zijn we weer op ons kamertje. Net onze koffers ingepakt en alvast cadeautjes uitgewisseld met de lieve schatten Ayaka en Hiromi. Ze hadden voor ons een heel lief Omiyage pakketje! Morgen verkassen we naar ons hotel in Ueno, samen met onze geliefde 30 kilo koffers jeeej.

Opvallende dingetjes:

- Grappige pieuwpieuw geluidjes die de stoplichten maken voor blinden. Dat is nog eens wat anders dan dat gerikketik van de Nederlandse stoplichten.
- Hoezo Japanners klein? Het viel ons op dat de Japanners van tegenwoordig best lang zijn, langer dan wij zijn in ieder geval!
- Dit is ook eigenlijk al een oude, maar Japanners slapen overal. In de trein wisten we al, maar buiten op bankjes en muurtjes of de grond, en ook in Disneyland zaten er heel veel al rechtop zittend te slapen. Ook in restaurants lagen er allemaal Japanners knockout met hun hoofd op hun armen op tafel te slapen. Powernaps everywheeeere.