Maid Café, Vuurwerk-show & Bergklimmen!

Zooo hallo iedereen daar ben ik weer :D Ondertussen is het hier nog heter geworden in Japan, heeft mijn kamer z'n limiet bereikt qua puinzooiheid, en komt de dag van de vlucht terug naar Nederland al akelig dichtbij. Maar... maar... nog zoveel te doen! :(

Ik maak maar weer eens een leuke sprong terug in de tijd om jullie bij te brengen van mijn o zo boeiende belevenissen.

Dinsdag 15 juli kwam Anneke bij ons op bezoek! We verwelkomden haar op het prachtige station in Hino, en heerlijk luxe geluncht bij de Matsuya. Oké dat was inderdaad een beetje sarcastisch, het station in Hino is niet prachtig en het eten bij de Matsuya is ook nieeet luxe. Maar het was wel lekker :)

Na de lunch hebben we de trein genomen naar Hachioji, en daar voornamelijk wat winkels bezocht en rondgelopen. Het was stikheet dus we vluchtten steeds zo snel mogelijk een gebouw in, en dat scheelt enorm aangezien ze overal airco hebben :D

Volgens mij zaten we aan de verkeerde kant van Hachioji want we waren al redelijk snel uitgekeken wat betreft winkels, terwijl iedereen mij vertelt dat Hachioji één van de places to be is voor het shoppen. Gelukkig vonden we nog een leuk gebouw met een 100 yen shop aan de andere kant van het station, maar meer was er niet. Dus toen werd Hachioji maar vervangen door Tachikawa, waar je met een treinscheet vanaf Hachioji bent dus dat was wel chill.

We hebben ons in Tachikawa erg lang vermaakt in het Loft warenhuis, waar we gehypnotiseerd werden door dit liedje wat op één afdeling continu afgespeeld werd:

Nadat we genoeg rondgekeken hadden zijn we gaan zoeken naar een leuk plekje om te eten. Na een paar restaurants afgekeurd te hebben vonden we een Italiaans restaurant die ons wel beviel. Zo goed was hij uiteindelijk niet, maar het kon ermee door.

Vrijdag 18 juli stond onze Farewell Party al gepland. Een beetje snel, en het was nogal bar geregeld want heel veel mensen waaronder bijna alle Chinese uitwisselingsstudenten (voor wie onder andere het feest bestemd is) konden niet komen. Helaas :( 

Voor het feestje was het de bedoeling dat wij wat voorbereidden. Jolanda en ik hadden een quiz over de Nederlandse klanknabootsingen gemaakt (krak, plons, brrrr etc.) en ik had een dansje ingestudeerd met 3 Japanse huisgenootjes. Daarnaast zongen we ook met alle uitwisselingsstudenten Let it go, waarop één van onze begeleiders een heel apart en grappig dansje deed (precies de bewegingen van Elsa in de film). 

Voor de rest was het met iedereen bijkletsen en wat snoepen van het eten dat op de tafels stond.We hebben ook kennis gemaakt met het meisje die komend schooljaar op onze school in Nederland zal studeren :D Ook zijn we op de foto geweest met onze favoriete docenten.

En natuurlijk met mijn lieve Language Support lerares, met wie ik elke donderdag gezellige één-op-één lessen heb! Komende week de laatste :( 

Woensdag 23 juli hadden we weer pannenkoeken gebakken, maar deze keer voor 2 Chinese huisgenootjes die de vorige keer niet mee konden eten. Nomnomnom!

Donderdag 24 juli zijn Jolanda en ik na onze lessen in Shibuya naar een maid café geweest. Het was er vrij rustig dus dat was wel fijn, en het was een super ervaring! Gewoon één van de typisch Japanse dingen die je op z'n minst een keer meegemaakt moet hebben als Japan lover :D We zaten er in het gezelschap van een mannen vrijgezellenparty, een vieze oude Japanse pervert, en een nerd waarvan ik me echt afvroeg of die misschien iets mankeerde. 

De maids waren ook echt allemaal super lief en geïnteresseerd. We hadden allebei een heerlijke ijscoupe besteld en terwijl we daarvan konden genieten kwam er ook ineens een soort show iets waarbij iedereen kon mee zingen en dansen. Ze wenkten naar ons dat we mee moesten doen maar hallooo, we hadden echt net ons ijsje onder onze neus geschoven gekregen. Die lieten we natuurlijk niet eerst smelten !

Zaterdag 26 juli had ik afgesproken om samen met mijn mentor Yuki chan naar de Sumidagawa vuurwerkshow te gaan kijken. Die zou pas 's avonds zijn, maar we hadden om 12 uur 's middags al afgesproken op het station in Ueno. 

We zijn eerst samen opzoek gegaan naar een leuke plek om te lunchen, en na veel lopen in de verstikkende hitte kwamen we in een lekker koel warenhuis, waar helemaal op de bovenste verdieping een aantal restaurantjes gevestigd zaten. We kozen uiteindelijk voor het restaurant waar ze onder andere eten in Osaka-stijl bereidden, en ik had daar een hele lekkere modan-yaki, een soort okonomiyaki met gebakken soba :D 

Na het eten moesten we de hitte weer trotseren en zijn we later weer vlug een gamecenter ingevlucht voor purikura-pret, haha :D Het was wederom een purikura-hokje die ik nog niet had gehad. Ze hebben zoveel verschillende, allemaal verschillende stijlen! :) 

Hierna zijn we teruggelopen naar het station om de trein naar Asakusa te nemen. Vanaf Ueno naar Asakusa lopen is ook een mogelijkheid maar met die hitte hadden we daar niet zo'n trek in. 

In Asakusa hebben we een stukje door de leuke straatjes gelopen, maar na een tijdje was het alweer tijd om naar binnen te vluchten xD Dus ploften we neer in de Mc Donalds waar we een heerlijk mango drankje (met ijs erin!) hadden, en hier hebben we lekker lang gezeten en genoten van de koelte.

Toen we weer opgeladen waren konden we de hitte weer even aan. We hebben een heel leuk straatje afgelopen waar ze allemaal souvenir winkeltjes hadden, en ik heb rondgekeken naar iets om te kopen voor de Japanse kennis met wie ik de volgende dag had afgesproken. 

Nadat ik eindelijk geslaagd was met mijn souvenir-hunt hebben we nog een stukje door Asakusa lopen en wat dingen bekeken voordat het al tijd was om opzoek te gaan naar een plek vanaf waar we het vuurwerk wilden bekijken. Ook al was het nog uren van tevoren, want Japanners waren weer Japanners, en ik weet echt niet waarom die al uren voor de show moeten gaan klaarzitten in die hitte. Maarja omdat veel mensen dat dus deden moest iedereen wel, omdat je anders later geen plekje hebt. Er waren ook allemaal kraampjes met eten en drinken, en het was leuk om iedereen in traditionele kleding te zien. 

Maar het was dus sterrrrrvens druk, en we hebben onze voeten eraf gelopen totdat we eindelijk ergens konden neerploffen. Het scheen dat we vanaf daar het vuurwerk goed zouden kunnen zien, maar uiteindelijk zijn we verkast naar weer een ander plekje. Hier hebben we letterlijk een uur gezeten en de zon zien ondergaan totdat ze begonnen met wat test-vuurwerk. Ook al zaten we tussen de mensen massa.... wat voor en plekje was dat nou weer?! We konden niks zien, alleen de knallen horen en een klein beetje tussen de bomen door zien. Helaas dus, weer verkassen. Het duurde echt even voor we een goed plekje konden vinden want overal zat alles in de weg of blokkeerde het zicht. De bruggen, de bomen, de elektriciteitsdraden, echt alles zat in de weg. 

Ook liep je echt letterlijk tussen de mensen door want overal zaten Japanners op kleedjes te eten, en we hebben ons op een gegeven moment ook letterlijk klem gelopen omdat we nergens meer langs konden zonder over de mensen heen te moeten lopen (en dat was helaas niet echt een optie). Na een mooie omweg tussen de bosjes door kwamen we eruit, en uiteindelijk na veel moeite konden we een plek vinden waar we het vuurwerk goed konden bekijken, en het was het zeker waard! Het Japanse vuurwerk is echt prachtig, en ze hadden zelfs vuurwerk in de vorm van hartjes, sterretjes, Pikachu, smiley's, en nog wat andere dingen waarop ik ook Japanners hoorde zeggen "wat is dat?". Het moest iniedergeval iets voorstellen.

De vuurwerkshow duurde anderhalf uur (!!!) en we hebben tussendoor ook nog lekkere kipspiesjes gehaald. Na de show was het natuurlijk helse drukte op weg naar één super klein station. Op het station moest ik al afscheid nemen van Yuki, en heb ik mezelf in een metro gepropt, en heb uiteindelijk een mooie weg gevonden naar Hino via Kanda. Ik was even bang dat ik 23:00 niet ging halen (dan moeten we binnen zijn), maar ik haalde het gelukkig wel :D Gelijk onder de douche gesprongen en vlug gaan slapen zodat ik fit zou zijn voor de volgende dag!

Want zondag 27 juli stond namelijk een bergwandeling op de planning. Ik had een tijdje geleden deze datum al geprikt met de vrouw met wie ik ook naar het park in Tachikawa was geweest. Veel vrienden verklaarden me voor gek dat ik in deze hitte een berg dacht te kunnen beklimmen, maar het viel eigenlijk reuze mee! Het was niet veel zwaarder dan gewoon buiten lopen, integendeel, boven op de berg waren enorm veel bomen, veel schaduw dus en een heerlijk briesje :) 

We hadden afgesproken elkaar te ontmoeten op het station van Takao, en daarna hebben we samen de trein genomen naar het station van de berg van Takao. Vanaf daar een stukje gelopen, en toen konden we met een kabeltreintje naar boven. We kochten en enkeltje omdat we de terugweg wel helemaal naar beneden wilden lopen, maar nu namen we even een shortcut naar het bergpad. Het was wel klein beetje eng in dat kabelding :'D 

Toen we er waren stapten we uit en konden we onze bergwandeling beginnen. Dus vooral gewandeld en gewandeld, en genoten van het mooie uitzicht. Je had ook heel veel winkeltjes, restaurantjes en tempels op het bergpad. Na de lange tocht bereikten we dan de top, en daar hebben we even wat rijstballen gegeten als lunch.

Na dat we uitgerust waren begonnen we aan de tocht naar beneden, en deze keer via een andere route. Maar dit was toch wel iets zwaarder dan we dachten :'D Dit was niet een mooi stenen pad dat uitgestippeld was, maar vol met boomwortels, stenen, steile trappen etc.

Na een paar keer bijna op ons gezicht gegaan te zijn en een lange zware tocht naar beneden bereikten we het stationnetje weer vanaf waar we de kabeltrein genomen hadden op de heenweg. Yayyy :D We hebben even uitgerust in een café daar, waar ik heb genoten van heerlijke Japanse kaki-gori.

Opvallende dingetjes:

- Ik heb al lang geen lacrosse trainingen meer maar deze vergat ik altijd op te schrijven: hun gekke verjaardagstradities! Ik heb er een paar mee mogen maken. Eentje kreeg toen ze jarig was geweest dat witte krijt-spul waarmee we de lijnen op het veld maken in haar gezicht. Eentje kreeg het sap van een potje asperges in haar gezicht. Eentje werd overladen met bier (wat op één van de avondtrainingen was en waarvoor we ongezien door de guards van het schoolterrein moesten sneaken omdat alcohol verboden is, okayy...), en eentje kreeg tofu in haar gezicht. Ieuw! Ik ben blij dat ik niet jarig ben hier. 

- Tijdens de bergwandeling begroette iedereen elkaar. Elke keer als je iemand passeerde, "Konnichi wa."

- Japan is nog steeeeds niet van de Frozen-ziekte af. Nog steeds overal let it go. 

- Ook al een hele oude, maar... De Mc Donalds hier hebben geen Mc Donalds-mayonaise! DIE IS KENMERKEND. WAAROM HEBBEN ZE DIE NIET. 

- Na het aanmaken van een account, van alles ingevuld te hebben en een bevestigingsmail met reserveringscode toegestuurd te krijgen, heb ik eindelijk een kappersafspraak kunnen maken. Ik weet nog die goede tijden in Nederland dat ik alleen maar de telefoon op hoefde te pakken :)

Cultuur snuiven in Kamakura & Kroelen in het Katten-café!

Ik ben mijn blog alweer prachtig aan het uitstellen iedere keer, maar gezien mijn volgeplande agenda is het nu wel mooi tijd voor een update, voor ik er straks geen tijd meer voor heb :)

Vrijdag 27 juni

Deze dag ben ik er weer op uit gegaan met de Japanse vriend met wie ik naar het aquarium was geweest. Deze keer wel met z'n tweeën. We hadden afgesproken op het station in Kamakura wat best een stukje reizen is. Het is een wat traditionelere plek met allemaal tempels en schrijnen, voor de verandering! :)

We hebben eerst een korte wandeling door de winkelstraten gemaakt waarna we gelijk ergens naar binnen zijn gegaan om te lunchen. Het was een restaurantje met gewone tafeltjes en stoelen, en met traditionele tafeltjes waar je op je knieën moest zitten. We hebben aan één van de traditionele tafeltjes gezeten en heerlijke kip-iets met rijst gegeten :D

Daarna zijn we naar de Hachimangu Shrine gelopen en heb ik weer even de toerist uitgehangen. Veel foto's gemaakt, en maar ook gelijk alles erbij! Eerst mijn lichaam gereinigd ( :'D ) met het water van de Temizuya. Dit moest volgens bepaalde stappen die me uit werden gelegd:

1. Je pakt het ehh ding, neemt er wat water mee en gooit een beetje van dat water eerst over je linkerhand.

2. Dan het dingetje in je linkerhand nemen en wat water over je rechterhand doen.

3. Dan weer dat ding in je rechterhand nemen en weer wat in je linkerhand, maar deze keer moest je je linkerhand naar je mond brengen en er wat van drinken. 

4. Daarna moest je het dingetje nog één keer met water vullen en weer leegmaken zodat ie gereinigd was voor de volgende persoon, en terugleggen. Aha, interesting.

Daarna zijn we verder gegaan en heb ik mijn geluk getest bij de Omikuji. Je moest een doosje schudden ofzo en er een stokje uithalen, en op basis van een nummer (ofzo XD) dat erop staat kreeg je een fortune-briefje. Ik had goed geluk! :D 

Ik heb hierna ook nog een muntje mogen gooien en op de traditionele Japanse manier gebeden, haha. Het was er trouwens erg druk want er waren allemaal school-uitjes met hordes schattige kindjes! We hebben nog wat rondom de schrijn gelopen en rondgekeken.

Ook waren er op het pad dat naar de schrijn toe leidde allemaal kraampjes met eten. Je had er zelfs een friet-kraampje bij! En ook wat ik heel grappig vond, een kraampje waar je 1 druif aan een stokje kon krijgen. Die druiven waren nog populair ook!

Na de schrijn hebben we eerst een lang stuk gewandeld, en daarna zijn we teruggegaan naar het station. Vanaf het station kon je een trein nemen naar een ander deel van Kamakura, waar we de Daibutsu wilden bezoeken. Het grote Boeddha beeld :D Het was na de korte treinreis nog een stukje lopen, en we moesten een kleine entree betalen maar het was wel heel erg leuk om in het echt te zien! Ik had er natuurlijk al van gehoord en er foto's van gezien, maar het was leuk om hem te bezoeken :)

We zijn ook de Boeddha nog in geweest, wat vooral één en al donker was en er hing nog een bord met oude tekst, maar voor de rest was er niet zoveel te zien. De buitenkant was natuurlijk veel interessanter.

Onderweg terug kwamen we nog langs een heel leuk musicbox-winkel. Ze hadden er allerlei soorten muziekdoosjes en ze waren zooo leuk. Daar hebben we heel lang even rondgekeken en naar alle leuke en bekende melodietjes geluisterd, en heb er nog bijna eentje meegenomen maar het stemmetje in mijn hoofd was er niet mee eens. Ze waren niet heel goedkoop, en ja wat doe ik er mee :(

We hebben hierna nog wat winkeltjes en ik heb nog omiyage (souvenirs) gehaald voor mijn huisgenootjes en docenten. Ze hadden heel veel leuke souvenir winkeltjes, en ook heel veel leuke andere winkels met onder andere kleding, hoeden en paraplu's. Ook nog even een korte stop gemaakt om een ijsje te eten, omnom!

We kwamen weer bij het station en zijn een stukje verder gelopen want blijkbaar zaten we vlak bij de zee. Daar wilde ik ook nog wel graag even heen :D Het was weer een stukje lopen maar uiteindelijk kwamen we haan bij de stinkende Tokyo'se zee. Alle Japanners zeggen altijd al dat de zee bij Tokyo echt lelijk is en de stranden vies en stinkend, en ja dat klopte ook wel. Maar het was alsnog leuk om even van het uitzicht te genieten. Toen we weer terugliepen was ik nog even nieuwsgierig naar een smal trappetje, en die gingen we omhoog. Daar bevond zich een kleine schrijn, waar iemand nog een offer had gebracht ook haha! Heerlijk rottend visje.

De Japanse vriend met wie ik was behandelt me trouwens altijd als een prinses, niet normaal! Altijd alles voor me betalen, foto's van me maken en me laten zitten als we bijvoorbeeld in de trein staan. Later bleek uit een gespreksonderwerp dat hij een vriendin heeft, en ik was stomverbaasd. Geen wonder dat hij nooit samen op de foto wilt, de geniepigerd.

Na het zien van de zee en de mini-schrijn zijn we weer rustig naar het station teruggelopen en uiteindelijk naar huis gegaan. Ik had de verkeerde trein genomen en nog een mooie omweg gemaakt ook, jee.

Zaterdag 8 juni hadden we afgesproken te gaan picknicken met de meiden van één van de clubs die zich bezighoudt met andere culturen. We hadden de meiden nog nooit ontmoet, maar waren via mail uitgenodigd. Uiteindelijk konden we niet gaan picknicken vanwege de regen, dus hebben we met z'n alle gegeten in de kantine op school.

Ze hadden allemaal super veel en lekker eten meegebracht, en ik heb mijn buikje rondgegeten terwijl we gezellig over van alles en nogwat hebben gekletst. Uiteindelijk heb ik met een paar van de meiden super lang over horror films gepraat, wat leidde tot het aan elkaar laten zien van vele vieze en enge horrorfilm-afbeeldingen.

Zondag 6 juli

Dit was de dag van één van mijn laatste lacrosse trainingen! Het was wel super leuk want een lacrosse team van een andere universiteit kwam ook met ons meedoen waardoor we met lekker veel man waren. Het was wel stikheet met een felle zon en zo'n 30 graden, maar wel heel erg leuk. We begonnen met een opwarm spelletje dat we wel vaker doen, staarten-tikkertje omg de nostalgie, en daarna de normale training oefeningen en later nog een paar kleine wedstrijdjes :D

Ook kreeg ik na de training al van iedereen een soort van afscheidscadeau omdat meerderen er vaak niet bij kunnen zijn bij de doordeweekse trainingen. Ze hadden met z'n allen een boek gemaakt met ieder een persoonlijk berichtje, en met foto's en herinneringen. Echt super lief! En één van de meiden gaf me nog een erg vroeg verjaardagscadeau, een traditionele Japanse Furoshiki! Een doek die ze gebruiken om dingen in te dragen in plaats van een tas.

Maandag 7 juli was het Tanabata, en hebben Jolanda en ik tijdens de les een wens  mogen schrijven. Na de les is de docente met ons meegelopen en hebben we hem opgangen bij de rest :D 

Dinsdag 8 juli was dan echt de allerlaatste lacrosse training. Wat ga ik de club en de sport missen! Na de training had ik thuis samen gegeten met mijn Unit Leader zoals we wel vaker doen aangezien we vaak rond dezelfde tijd eten. Ze had nog een lekker roombroodje wat op een enorm soesje leek met me gedeeld, en we hebben nog gezellig gepraat.

Donderdag 10 juli en Vrijdag 11 juli had ik ook leuke dingen gepland staan! Een afscheidsetentje met de lacrosse club en karaoke met onze mentoren. Alleen helaas konden deze plannen niet doorgaan door een nogal vals alarm van de tyfoon D: Hij was voorspeld donderdagavond tot vrijdagochtend in Tokyo te komen, in extreme vorm waardoor de treinen ook niet meer zouden kunnen rijden, en door de sterke wind zou het ook gevaarlijk zijn om buiten te zijn. 

Nou, uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en werd ik vrijdagochtend nog tyfoonloos wakker met een prachtige blauwe lucht en zon. Plannen verzet voor niets! 

We hadden Donderdag ook onze laatste Ikebana les. De week daarvoor hadden we al wat foto's gemaakt met iedereen :) 

Zaterdag 12 juli gingen de plannen gelukkig wel door! We hadden met 2 meisjes van de cultuurclub afgesproken, Ayano en Minayuri, om naar het kattencafé in Kichijouji te gaan. Het was wederom een bloedhete dag, en onderweg van het station naar het kattencafé was het steeds heerlijk om even langs een winkel of zelfs een bus te lopen omdat daar een heerlijke koele lucht vanaf kwam haha. 

Het kattencafé heet Temari, en de ingang was al super snoezig. Bij binnenkomst moest je je schoenen uitdoen, een soort van desinfectie spul op je handen doen en toen mochten we naar binnen. Het was niet te vergelijken met het kattencafé in Matsumoto, echt heel anders! Het was een heel ruim café waar allemaal mensen aan tafeltjes zaten, en waar de katten vrij rondliepen. De katten hadden veel speeltjes en er was genoeg ruimte voor ze om te klimmen. Ook hadden de katten net als in Matsumoto natuurlijk een eigen privé ruimte voor als ze de mensen even zat waren.

Er zaten echt schatjes tussen! Minayuri had nog voedsel gekocht dat we aan de katten konden geven. Er waren ook katten met een bandje om hun nek, en aan die katten mochten we niks geven. Ze zeiden bij eentje dat die teveel eet en dat mensen hem daarom niks mochten geven.

Om de zoveel tijd werd er ook iets omgeroepen, en dan kwam er iemand langs met een kitten, of kregen de katten een apart speeltje om mee te spelen waar iedereen dan naar ging kijken alsof het een show was, of ze kwamen langs met een kat met een hoedje op. Arm beest, die met dat hoedje! Maar de Japanners vonden het geweldig.

 Er was ook een kat die er steeds echt heel grappig bijlag, met zijn achterpoten wijd. Wat kon die lekker relaxen zeg. Op een gegeven moment was Ayano er nog naast gaan liggen haha!

En deze makker was echt mijn favoriet. Wat een geweldige kop! Hij was echt super liefff, ik wil er ook zo één! XD

Je kon er ook eten en drinken bestellen, en aangezien de Japanse dames nog niet geluncht hadden namen zij iets met curry. Jolanda bestelde een kattenpoot-café latte en ik had een heerlijke ijscoupe, wahhh die was echt heerlijk!

 Na het kattencafé gingen we naar een hele populaire soort van ijssalon waar Minayuri al wel eens eerder was geweest. Ze hadden er een soort van ijs/frozen yoghurt/met fruit gevulde achtige aparte ijsdingetjes, hahaha. Het was maar een klein winkeltje maar wel suuuper populair, met een wachtrij vanaf buiten! Het was wel het wachten waard. Het was een apart ding, maar wel heel lekker :D Ze hadden allerlei soorten en er stond ook een bordje met een lijst met wat voor vers fruit in welk ijsje verwerkt zat. Ik had er een met sinaasappel ijs, gewikkeld in een soort crêpe o.O

Toen gingen we nog door naar een gamecenter voor purikura! Twee verschillende soorten purikura photoboots uitgeprobeerd, echt super grappig xD 

 Na de purikura-fun zijn we nog een goedkoop sieraden winkeltje ingehopt, waar het super druk was maar ze hadden er wel hele leuke in inderdaad goedkope dingetjes! Ik heb er één ketting gehaald, voor maar 300 yen :D Euh even rekenen, €2,17 ! Toen we de winkel weer uitkwamen begon het al wat later te worden gingen Ayano en Minayuri naar huis. Jolanda en ik zijn nog even opzoek gegaan naar een plek om te eten, en vonden uiteindelijk een Thais restaurantje waar ze heerlijk eten hadden, en enorme porties. Na wat gegeten te hebben zijn ook wij naar huis gegaan :)

Van nu af aan gaan we het zeer druk krijgen aangezien de vlucht terug naar Nederland nadert! Alle komende weekenden staan volgepland met leuke dingen :D Zin innn!

Opvallende dingetjes:

- Een paar hele oude die ik steeds vergat op te schrijven:
*Ze hebben hier in Japan heel veel 'baantjes' die ze in Nederland niet hebben. Voor alle kleine pietepeuterige taken zijn wel mensen. Bijvoorbeeld als je de berg op naar school loopt. Ook al zijn het zowat alleen maar studenten van Jissen die er lopen, er staat een man om aan te geven als er een auto uit één van de zijstraatjes komt. Die man staat er ook rond de latere uurtjes als het bijna verlaten is zowat, wat een saaie baan xD Ook zijn er vaak bij warenhuizen, grote winkelcentra en zelfs gewoon bij een grote boekenwinkel mensen die in de lift staan. Die zeggen dan "we gaan omhoog / omlaag!", drukken de knopjes voor je in en kondigen aan waar je bent als de lift stopt. Uhhh ja.
* In tegenstelling tot Nederland worden hier niet echt beugels gedragen, en dat is ook wel te merken bij sommige mensen, vooral bij meisjes! Wat een scheve gebitten soms! O.o Volgens mij wordt dat hier mooi gevonden.
* De stoepen zijn hier suuuuper smal! Vandaag toen ik naar de supermarkt liep zag ik nog een vrouwtje in een automatische rolstoel die gewoon over de auto/fiets weg ging omdat ze niet op de stoep paste.
* De meeste Japanse meisjes hier willen graag zo bleek mogelijk blijven en willen niet bruin worden (wat hier letterlijk 'zwart worden' genoemd wordt. Ze lopen vaak buiten met parasols en vermijden direct zon contact zo lief mogelijk. Je kan de buitensporters er dus makkelijk uitpikken want die zijn wel poepiebruin! De meiden van de lacrosse club zijn bijvoorbeeld wel bruin, en die van de voetbalclub.

- Een paar weken terug waren een paar meisjes te laat bij lacrosse, en die moesten als straf kei veel push ups doen in de brandende zon, germ!
- We kwamen de geweeeeldige 'too early/I'm so sorry'-Fukushima-sensei nog tegen in de lift, donderdag! Wat een geweldige vent. Hij vroeg ons of we nog ergens Hentaigana hadden gezien, maar we zeiden nee. We hadden het nog niet op borden ofzo zien staan. Zijn antwoord: "I'm so sorry, it's my fault." Uhhh okeeee ? XD hoe dat zijn schuld kan zijn is ons een raadsel! Wat moesten wij een moeite doen hem niet in z'n  gezicht uit te lachen.
- Voor de voor volgende week vrijdag geplande Farewell Party zijn Jolanda en ik van plan een quiz te doen over de Nederlandse onomatopee/klanknabootsingen. Die zijn heel anders dan de Japanse dus dat leek ons wel leuk. Toen we ze bespraken met onze docente deden we even een proef-overhoring, wat echt heel grappig was. Toen we 'plons' vroege, was haar eerste gok 'auw'? Als voorbeeld greep ze naar haar arm met een pijnlijk gezicht en riep "plons!". Lachen gieren brullen :'D
- We kwamen er diezelfde les ook achter dat ze niet wist dat kippen vrouwtjes zijn en hanen mannetjes. Ze keek erg verbaasd toen we dat zeiden o.O
- Ik had per ongeluk appelsap met prik uit de automaat gehaald, wist ik veel dat ze dat ook hadden :'D
- Ze hebben hier ooooveral airco. Op onze slaapkamers, in de treinen, in elk klaslokaal, in elke winkel, overal. Als we ze vertellen dat onze slaapkamer in Nederland bijvoorbeeld geen airco heeft schrikken ze zich ook kapot.